جستجو

تبلیغات



حکایتی از پروین اعتصامی


    حکایتی از پروین اعتصامی 


    پیر مرد تهی دست، زندگی را در نهایت فقر و تنگدستی می گذراند و با سائلی برای زن و 

    فرزندانش قوت و غذایی ناچیز فراهم می‌کرد. از قضا یک روز که به آسیاب رفته بود، 

    دهقان مقداری گندم در دامن لباس اش ریخت و پیرمرد گوشه های آن را به هم گره زد و در 

    همان حالی که به خانه بر می گشت با پروردگار از مشکلات خود سخن می گفت و برای گشایش 

    آنها فرج می طلبید و تکرار می کرد: ای گشاینده گره های ناگشوده عنایتی فرما و گره 

    ای از گره های زندگی ما بگشای. پیر مرد در حالی که این دعا را با خود زمزمه می کرد 

    و می رفت، یکباره یک گره از گره های دامنش گشوده شد و گندم ها به زمین ریخت او به 

    شدت ناراحت شد و رو به خدا کرد و گفت:


    من تو را کی گفتم ای یار عزیز

    کاین گره بگشای و گندم را بریز

    آن گره را چون نیارستی گشود

    این گره بگشودنت دیگر چه بود؟!


    پیر مرد نشست تا گندم های به زمین ریخته را جمع کند ولی در کمال ناباوری دید دانه 

    های گندم روی همیانی از زر ریخته است! پس متوجه فضل و رحمت خداوندی شد و متواضعانه 

    به سجده افتاد و از خدا طلب بخشش نمود...


    نتیجه گیری شاعر از بیان این حكایت:‌


    تو مبین اندر درختی یا به چاه

    تو مرا بین که منم مفتاح راه



    این مطلب تا کنون 16 بار بازدید شده است.
    ارسال شده در تاریخ یکشنبه 13 بهمن 1392
    منبع
    برچسب ها : گندم ,
    حکایتی از پروین اعتصامی

تبلیغات


    تبلیغات شما در این قسمت

پربازدیدترین مطالب

آمار امروز یکشنبه 6 فروردين 1396

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده

تگ های برتر